Een jaar lang bracht ik soep rond.
Nu staat ze in een boek.

Donderdag was soepdag

Het ritme lag vast. Vanaf maandag kon je bestellen. Op donderdag stond ik te snijden, te stoven en te mixen, en dezelfde dag ging alles de baan op — per fiets, in een thermos die de soep warm hield tot je thuiskwam. Je kreeg een berichtje zodra ze op je dorpel stond, en een paar dagen later nog eentje om te zeggen dat ik de lege fles kwam ophalen.

Geen wegwerpverpakking, geen koerierbedrijf, geen winkel. Eén persoon, één keuken, één bakfiets, en een straal van een paar kilometer rond het centrum.

Geen tomatensoep met balletjes

Wat erin ging, was zelden voor de hand liggend. Uitopia: uien die zo lang karamelliseren dat ze zoet worden, geblust met Gouden Carolus. El Dorado: een koude maïssoep die je in één teug leegdrinkt. Champignonconcerto: drie soorten paddenstoelen en witte wijn. Spruitwater: de soep waarmee ik spruitenhaters heb omgepraat.

“Ik geef er graag grappige namen aan.”

Elke fles kreeg een eigen etiket: een gravure van het hoofdingrediënt, de naam, het jaartal en een ingrediëntenlijst die zichzelf niet al te serieus nam.

Waarom het gestopt is

Het was leuk. Het was ook elke week opnieuw inkopen doen, afwegen, koken, afvullen, rondrijden en flessen terughalen. Reken dat samen en je houdt een voltijdse bezigheid over met de marge van een hobby.

“Het was meer een hobby dan een winstgevend businessmodel.”

Na een jaar heb ik ermee opgehouden. De recepten bleven wel liggen.

Daarom is er een boek

“Ik wilde wel iets met die recepten doen, die blijkbaar toch succes hadden.”

S O E P S bundelt de achttien soepen die het vaakst besteld werden, zodat ze verder kunnen leven in andermans keuken in plaats van in mijn kladschrift. Het is een uitgave in eigen beheer, in beperkte oplage.

Waarom alles plantaardig is

Er is nooit een uitzondering geweest. Geen kippenbouillon, geen room als achtervang, geen spek om een soep op smaak te krijgen. Niet omdat het moeilijker moest, maar omdat het niet nodig is.

“Ik doe dat voor het klimaat en om dierenleed te beperken.”

De diepte die je normaal uit vlees haalt, komt hier van ergens anders: geroosterde amandelmelk, miso, marmite, gerookte tofu, een precies afgemeten mespunt MSG. Het doel is dat je gewoon vergeet dat er kippenbouillon bestaat.

Een software-architect in de keuken

Overdag bouw ik software. Dat is te zien aan de recepten. Er staat nergens “een snuifje” of “een bussel”, want die eenheden bestaan niet: ze betekenen bij jou iets anders dan bij mij.

“Ik houd ook niet van vage eenheden zoals ‘een snuifje’.”

Alles gaat op een precisieweegschaal. 0,5 gram muskaatnoot. 0,6 gram zwarte peper. 30 gram graanmosterd. Overdreven? Misschien. Maar het is de enige manier om een soep twee jaar later exact opnieuw te maken. En omdat een boek nu eenmaal geen knoppen heeft, staat bij elk recept een QR-code die je naar een digitaal boodschappenlijstje brengt — in brutogewicht voor de winkel, met één tik omschakelbaar naar mise-en-place in nettogewicht voor aan het fornuis.

Alle recepten en hun lijstjes staan hier — je hebt het boek niet nodig om te kijken.